Moçambique

Moçambique
Parque da Gorongosa

Douro

Douro
An cama de mofo

sábado, 31 de outubro de 2009

L fumeiro de mangeilhos



Tornei mais de cinquenta anhos atrás, eiqui no miu huorto na region de Sintra, bien loinge de la mie nineç, an çtáncia i an anhos.
Staba you a apanhar la rúcula no hourto, para spargir na alface deiqui que nun sabe a nada, quando al mirar pal carreirón que aparta las seladas de la calmentineira, a salir dua frinchica de cimento, mesmo a mirar para mie cun sues trés folhicas, un mangeilho.
Nun sei cumo se chamará an pertués, nien sei se se chamará assí an to ls sítios del cunceilho de Miranda.
Habie muito nos buracos de las paredes bielhas i nas teilhas dels telhados antigos.
Por falar nessas eicelentes i guapíssemas teilhas, stán a dar cuonta de todas, nas aldeias.

Guapos telhados eran aqueilhes, todos de la mesma quelor.
Agora, al lhado de teilhas cinzentas aparecen burmeilhas, mais amarielhas, tornan cinzentas, quijeque se asparecen a mantas de sobras de farrapos, sien acumparar las quelores.
Casas amanhadas mas çcareterizadas las mais deilhas.
Duol-me l´alma que se beia tanto cimento i las pedricas pequerricas, amarfanhadas, no meio daquel cimentón cinzento. Mas desso falarei apuis outra beç i de ls mius delores.
Agora bou-me a quedar cun ls mangeilhos: Trés folhicas redondas a mirar para mi, trinta se fazírun nos mius uolhos, trezientas eimages de nineç, miles de sentires…


You i Catrina fumos lhougo a jogar, “a andar de morada” cumo deziemos. Apartar ls mangeilhos pals barrenhones, ls pequeinhos para tabafeias, chouriças i chabianos; ls maiores para chouriços i botielhos.

Palos dreitos para ls anfilar i colgar al fumo an riba de dues piedras altas de maneira a que pudíssemos poner uns palicos i ua carqueija a modo de fazer lhume.
Las nuossas ninas eran las monicas de trapos que quedában sintadas an pedricas a oubir las cumbersas que dambas a dues faziemos.

Um bózio: Catrina, anda a agarrar l nino a chin que yá spertou; áh cantoneira!...Solo quieres jolda…
Piernas para que te quiero… de tan rápido correr até batie culs carcanhales nas nalgas.
Outro bózio: Áh Delaide, adonde starás, juldeira!
Ála cun las bacas.
Alhá iba you l mais debrebe que podie a tocar las cholas, para ir atrás de las bacas.
Secálha you i Catrina stariemos a falar desso, las bacas que teniemos de aquemodar, las moncas que tenie que lhimpar a sous armanos cun l lhençico ne l bolso de l mandil, la bima, la relba, la segada...

Las nuossas cumbersas eran de la bida i de l que oubiemos an casa.

Alhá quedou l fumeiro a stragá-se por falta de lhume i fumo que l tirasse l balhor.
Outro faríemos souturdie. L cochino de las ninas custaba pouco a cebar!…

sexta-feira, 30 de outubro de 2009

Meto-bos na cadena


Nun te scondas atrás de la máçcara branca
Que mostras angénua, pura, debinal.
Yá nun anganhas a naide
La máçcara cun que te scondes
Ye feita de l bil metal.

Znuda-te
Abaixa
Als calabouços de ls mortales.

L que ye esso?
Preguntas cun dezdén.
Ls calabouços para mi
Nun son eiguales als demás.
Ls crimes de que me acusan
Usan camisa alba pura
Tan branca cumo la mie máçcara
Que me ampíden la clausura.

L bil metal?
Mas qu'anjúria!
You denunciarei quien me acusar
Nestes cargos que merquei
Muito me custou a ganhar.

Demitir-me you?
Mas nien pensar.

L pobo que se smifre
Que se cuntracosa, que se lixe
Que trabalhe sol a sol
I neste alto paiuol
Acá stou you pa l roubar.

Nun me ansultades ó defamades
Nó me teçades nanhue tela
Porque mirai, dadonde stou
Meto-bos a todos na cadena.

Dai-me talento


Tengo tanta cousa drento de l miu peito
Que ferbe a cachón, pronta a salir.
Las cousas stan alborotadas
Cumo stá la tierra na auga del riu
Que cuorre beloç cun las trunadas.

Quiero soltar las palabras
Para que la anxurrada scanse
Para que l miu riu amansie
Mas faltan-me la curaige i l´arte
I l angeinho para cunstruir frases.

Dai-me sabedorie se la tebirdes
Para que l miu bózio seia buosso
I para que quando l oubirdes
Seia de todas, seia nuosso.

Sien cumprender la rezon
Las palabras nun se me lhibertan
I ls remolinos de la mie alma
Que todo tóldian, amansian.

Las mies palabras acunchegadas
Forman nata, no fundo de l riu
Na spera de séren sembradas
De salíren pala lhuç
I cun eilha, abrolhadas.

Dai-me talento
Para botar fuora las palabras
Na mie alma, acocadas
Einutels, calhadas.

Quiero que bózien l zaspero
De las mães esfamiadas
Que assisten a la muerte de ninos
Cun sues barrigas anchadas.

Quiero que bózien l´oumilhaçon
De las mulhieres aprisionadas
I la sue carne bendida
Para prazeres, mas não amadas.

Quiero boziar por aqueilhas
Que de tanta biolencia sufriren
Yá nun sinten nien cuorpo nien alma
I de tan deprimidas
Yá nien se lembran deilhas
Sien fuorças para riagíren.

Quiero boziar por todas
Cun sou salário de ties
I cun afazeres a drobar
Se scápan siempre a correr
Na lhuita, lhuita dels dies.

Acocando ls filhos, drumen de pies
I tornan i tornan
Para recebiren, salários de ties.

Dai-me talento.
A screbir, quiero bozizr!

quarta-feira, 28 de outubro de 2009

Fui no Outonho


Las lhágrimas nun se me sécan
Cuorren a canalon
Cumo se fura ua tronada...
Amarelheciste cun las fuolhas
Mas sultou-se-te l pinzon
I tumbeste antes deilhas.
Boleste-me nua eimigraçon de andorinas
Mas nun torneste al miu beiral.
Ouserbo-las nos bólos rasantes
Para ber se beio ua
Cun un ramo de primaberas
E campaninas
Debaixo dua ala
Para aquel colar
Que un die me pormetiste
Mas yá nun tebiste tiempo
De apanhar las flores
Para l´anfilar.
Mas mira:
You ando bestida
Nuite i die
Cun essas flores
I perfumada cun esses oulores.

Fui no Outonho
Fuolha a bolar
Que partiste.

Un café cun ua flor


Sinto l tou oulor
L bater de l tou coraçon
Lhadeira arriba
L´aire que nun antraba
No tou peito oufegante.
Sento-me no çponer dal sol

Cuntigo
A la tardechica serena
I ancarrapito-me no naciente
Nas tues madrugadas sien suonho.
Adónde stás?
Pressinto-te, mas nun te ampalpo.
Não!
Nun ye no cemitério que te percuro
Nien ye alhá que te quiero ber
Inda que cobierto de carbalhas
I arrodiado de piedras i responsos.
Por fabor bos pido
Nun me fórçades a ir ende…
Retratos an piedras
Dezires que nada dízen
Pedragulhos
Flores de plástico zbotadas.
Camino cuntigo
Perseguindo suonhos
Cheirando flores
Grabando cantares de paixaros.
Páro cuntigo
O ouserbar la bacalhoura
A andar a remissacos
A ber na tierra molhada
La pisada
Dua cabra muntesa
Ou l scarbar de la coquelhada.
Fujo cuntigo
De l nial de las abiespuras
Cun miedo que te inche la cara.
Sento-me cuntigo
No puial
Para l café de la manhana.

Al lhado de la chábena
Ua flor perfumada.

Sien pedragulhos
Sien carbalhas
Sien mensaiges copiadas.

Als mius filhos


Cortei-te la bide, para te soltar
Quiero lhiebre todo l que amo.
Cortei-te la bide
Rente al tou ambeligo
Para te deixar bolar.
Cun l pormeiro bózio
Quando de mi saliste
Fuste senhor de ti.
L cacho de bide
Que an mi quedou
Béla-te de nuite an suonhos
Mira-te atrabeç de las nubrinas
De die.
Nas tues pupilas bei spelhados
Ls temporales, las anchurradas.
Nos mobimentos de las tues piernas
Adebina las tues felizes caminadas.
Deixa-te lhibre
I cumo a ua andorina
Que an cada Primabera torna
Pressinte-te.
Lhibre
Siempre.

terça-feira, 27 de outubro de 2009

Cumo quien quier a ua fuolha


Quiero-te
Cumo quien quier a ua fuolha
Gromo a medrar
Lhuç que la fai berde.
Quiero-te
Cumo quien quier a ua fuolha
Relhamposa
Ourbalhada
Sbolaciante cun la nortada
Serena cun l airico lebe
Registente a la gelada.
Quiero-te
Cumo quien quier a ua fuolha
Que no Outonho
Se sparige de quelores de fogo
I andeble se cai
Se ajunta a outras fuolhas
Se acóca
I ende medran flores
Medran árboles
Medran fuolhas
Nácen semientes de frutos.
Quiero-te
Cumo quien quier a ua fuolha
Que a bolar
Me lhieba
Anque seia a sonhar.
Quiero-te
Cumo quien quier a ua fuolha
I cun eilha
An cada Primabera
An cada sfregante
Me fago renobar.

Arquivo do blogue