Moçambique

Moçambique
Parque da Gorongosa

Douro

Douro
An cama de mofo

sexta-feira, 12 de fevereiro de 2016

Anúncio de merujas i fin d´eimbierno


Bie-la porriba de ls telhados assi que benie. Anque benisse cansada de tan loinge bolar, quedaba de pies i a dar a las alas, cumo se quejisse saludar las pessonas i dezi-le: Yá cheguei!

 Las casas éran naquel tiempo baixas i l uolmo adonde staba l nial, mui alto. Por bias disso, assi que you salie de l quarto pal barandin, ancaraba cun eilha. L uolmo, ne l meio de l caminho público, quien bai para San Lhourenço  no anfilamento de la casa de tiu Paulo, pertencie a tiu Francisco Carolino i era cumo l separador de las outo-stradas. Debedie al meio l tránsito de la aldé, nua de las salidas. La fuolha, pouca s´habie d´aporbeitar, por star toda cagada de ls perdales que drumien alhá als cientos. Un die, l uolmo ardiu, por le habéren puosto, d´acente, un manhuço de palhuscos a arder, nun foio que tenie cumo seinha de la eidade. Apuis bieno la malina de ls uolmos i aquel caminho de San Lhourenço, nien parece l mesmo.

Cuido que por muitos anhos deixou d´haber ciguonha na Speciosa. Apuis punírun-le un ampeço de nial nun freixo, na Funtásia, delantre de la casa de Manuel i eilha fizo alhá l nial i afraguesou-se. Uns anhos apuis fazírun l mesmo, cuido que Alcides, noutro freixo mais abaixo, quien bai pal Ribeiro, i outra s´afraguesou alhá tamien. La gente apuis até dezie que habie dous niales de ciguonha, ua socialista i outra social-democrata.

Talbeç yá nun séian estas de la família de las que you bie an nina, se pensarmos que tórnan siempre pal mesmo lhugar, ua beç que por alguns anhos se stremuntiou. Seia cumo fur, quando la beio an cada eimbierno, muita beç inda cun geladas i tiempo stapurado, me parece que chegou alguien de la família i me ben a l´eidé, l namoro que l matrimónio fazie, aqueilha maneira amperial de star nua sola pata a parecer ua patinadora no carambelo, l matraquear l macho cun la fémia parecendo que stán a beisos.

Todo ten demudado para eilhas. Para alhá de l friu que muita beç apánhan, anhos hai an que todo stá seco i nun ténen adonde ir a saber de quemida. Tirando uns ratos que apánhen ou uas lhumbrizes, quando algun trator are algua tierra. Ye bé-las a seguir ls arados, sien miedo, cun aquel andar debagaroso i firme, senhoras de si, para apuis boláren i pousáren outra beç, adonde le dir la belharaça.
Nun hán-de tardar las merujas i an s´acabar l eimbierno, penso quando las beio chegar.
 

quinta-feira, 11 de fevereiro de 2016

Cun piel de pita




Duolen-me ls dedos
a fuorça de ls querer andreitar,
cánsan-se-me las manos
de tanto las sfregar,
ancarambínan-se-me las palabras,
quédan-se coladas a la çancenhada
agarradas a la betoneira,
entra-me aire pula jabeira,
bai a salir a la camisola
i a la tabra de la chola.
Nun hai lhume
capaç de calcer esta frialdade,
nun hai risa
que me faga l peito bulhir
sou mais státua de carambelo
i la sola cousa que mexe
ye l pelo mais la çamarra
an piel de pita,
ua corriente que por mi cuorre
que quaijeque me fai tolhir
La lhuna a la nuite nada me diç,
l sol nien s´assoma para me sunrir,
l aire alhebanta-me las einaugas,
lhieba-me la gorra i l prefume,
trai-me auga i apaga l lhume,
l pouco que me restou,
de l restrolho que me quedou
dun berano que se me scapou.
Quando benirá febreiro
para me namorar a la ramalhada,
quando benirá márcio
i me medre la ferranha,
me traga la spiga abril
i que seia soalheiro,
maio me flura i me grane,
me caleça i me cunte
muitos anhos, anho a anho...
Tengo friu,
cumo yá tenerei palanho!...

segunda-feira, 8 de fevereiro de 2016

Nua pinga d´ourbalho

                                      

Quando la nuite abaixa a la mie mano
i sperta ls faleitos
que alhá nacírun cun l ourbalho,
medra an mi la gana de beisar ls rebentos,
d´sigurar las fuolhas,
de cerrar las puortas al friu,
d´abrir ls braços a la Primabera.
 

Quando la nuite abaixa a la mie mano
 i me refresca la rosa i alisa ls spinos,
me speilha l cara ne l setin de las pétalas,
i cun las fuolhas m´encera la piel,
ferbe l bulcon, calece-se l tiempo
i medra an mi l deseio de quedar
i de m´ abrir al nuobo die.





Imagem da net

segunda-feira, 10 de agosto de 2015

Hoije falo-te de fragas que chóran


Talbeç nunca te tenga dito. Talbeç me tebisse squecido de te dezir por bias de m´ambair, quando miro sien nada ber, quando caminho sien dar fé de las piedras i solo sperto quando un tropicon nua piedra me deixa l dedo cun un alçapon abierto.
Talbeç nunca te tenga falado an tropicones sequiera, an piedras, an galatones que angúlhen miedos…
Nien sequiera an fragas nunca te falei. L tiempo ye un cabalho, cumo aire que passa a assoprar, cumo ua scuma que se çfai, cumo un suonho que se scapa quando la campana toca.
Hoije bou a falar-te de fragas, de fragas dadonde se fazírun las cantaries de l tranqueiro adonde ancosto la falta d´eiquelíbrio, l chano adonde refresco ls pies çcalços, l puial adonde spero las buonas horas, l piedamigo que sigura ls triatos de l´eimaginaçon por falta de palha molida i de munha, la pila adonde lhabei las monas enquanto la corteilha speraba ls laregos.
Hoije bou a falar-te de fragas, só de fragas.
Uas ferreinhas de quelor azulada, duras, cun personalidade de malho a bater na reilha; outras a sfarelá-se, bien mandadas, amerosas, stiraçadas al lhargo de l caminho que de tanta beç séren beisadas por pies dalgeiros i batidas por ambernies, se fúran deixando furar, nacendo neilhas poçanquitas adonde ls paixaricos s´ambóuban a saber de semientes i l´auga se fai bidro ne l Eimbierno.
Outras, daqueilhas que son spintarroxadas de branco i negro cun punticos a relhuzir, que nun ténen dureç de fierro, nien brandura de farelos. Ye mais destas últimas que te quiero falar. Uas tan grandes que me lhémbran papones de nineç, altas, mielgas ou trimielgas, a zafiar ls garotos buieros i que ls scalones gastos me cumbídan a chubir outra beç.
Outras redondas, tetas de dunzela cun bestido amarielho zabetonado, antre las spigas drobadas,
Las resbalinas, se bien calha inda cun marcas de ADN, cachos de piel de nalgas çfolhadas, calças rachadas que mais se rachórun, restros de poupelina de bestidos cun trasgones.
Ah, Mas hai ua que ten gusto a moras! Moras spremidas nas poçanquitas que l tiempo le fui fazendo. Bino de moras, buído cun ua pipa de çanteno roubado a un restrolho antes de las chúbias de Setembre. I outra, i outra, outra i mais outra, adonde chubi, dadonde caí, adonde joguei de morada i a las scundelinas, adonde quedei ancabriolada a ber la selombra a medrar.
Passo, miro-las, eilhas míran para mi, acéinhan-me, fálan cumigo, cúntan-me stórias, chóran, píden-me que torne…
Tamien las fragas stan a morrer de solidon!...

terça-feira, 24 de março de 2015

Doutoramiento subre l Mirandés

Jiulia Mazzantini de l´Ounibersidade de Pisa porpara tese de doutoramiento subre la Lhéngua Mirandesa.
Mais ua! Bien benida Jiulia a la lhéngua de l nuosso coraçon!!!!

sábado, 14 de março de 2015

L melhor ye scachar


Beio an ti, salgueiro ua amerosura que t´ambeijo. Las tues flores mais paréçen parrecos apuis de secos, al nacer. Nó, muita mais brancura! Talbeç mais algodon abierto a fazer niebe ne ls campos, mui guapos, anque só ls tenga bido an filme. Só apuis te bénen ls bestidos de berano. 

Apuis, stás siempre fresco. Se l´auga nun te passa acerca, botas raízes sien miedo que se te scápen. Ténen la rata por cumpanha i tu nun muorres d´amores por eilha…

Apuis, sós tan salagre, tan lebe! Se te púxan ou se se chúben anriba, nun stás para anteimar a fazer fuorça para outro lhado: Partes-te sien te drobar.

Nun antendo l tou mundo begetal! Tu nun sós teimoso i partes-te sien t´anraibar.

Ne l mundo d´adonde you bengo, ls teimosos ténen carreira de cochino muntés i hai-los, bei tu salgueiro, párten-se para nun se drobar, mas antes disso, férben de raiba nas sues benas…
Sós afertunado, á salgueiro!!!!

sexta-feira, 13 de março de 2015

Ls antocables




Apetecie-me tanto dezir pragas,

screbí-las, grabá-las,

filmá-las, pintá-las

i colá-las.

Será que las maizicas ténen culpa

dessa zounesta nacedura?!

Assi sendo, inda m´apetece dezir mais ua i,…

pacéncia, que me çculpe la mai

que nun tenga mancha,

mas l filho lhieba la praga na mesma…

 

“Listas Vip”, “ls antocables”!

Agarrai i botai pa la ruga quien na sue bida mexir!

Agarrai-los que esses son ladrones!...

Lhebai-los pa la cadena, que ténen buon cuorpo!

Son tocables! Son de chicha i uosso,

mais uosso que chicha…

 

Ls outros  son património eimaterial de l Paíç,

nun se le mexe, son la lista de nomes, nó giente…

 

Ui que si m´apetece dezir las pragas:

Mandá-los pa l palo que ls fizo,

mandá-los a meter l palo

que rebézen I tórnen a rebezar

 i pa la puorta d´adonde salírun...

 

Sigurai-me, senó inda digo!

Arquivo do blogue