Moçambique

Moçambique
Parque da Gorongosa

Douro

Douro
An cama de mofo

sábado, 10 de dezembro de 2016

A cinza i branco


Nun sei sei te pinte ou scriba,
nien sei se te cante ou beile.
A beilá-te, talbeç nun m'astreba
i para te cantar nun m'ajeite.
Para quei tanto paracismo,
se me scapas
cumo l aire de riba,
se passas sien un aceinho?
Ye lharga la nuite,
l cielo cinza,
pésan ls sigundos,
scapa-se l suonho,
tarda l'ourora,
cai la gilada,
nace nubrina,
fai-se çanceinho.
Abre-se l die,
ásparo i branco.
Acendo ls rachos,
alméian-se ls rostros,
ferbe-se l caldo.
Lhuitan las chiçpas,
stalha la lheinha,
crécen las brasas,
l reloijo dá horas
ne l campanairo.
Nun son Trindades,
son meias horas
a azucrinar,
a mandar quemer,
a mandar deitar.
Siguro l die,
para amostrar jeira.
An menos de nada
l die çcai,
l lhume chama.
Abaixa la nuite
i la nubrina,
cai la gilada
i l branco die,
nun fizo nada.
Drume-se la nuite,
acoca-se l moucho,
l lhume apaga-se.
Mais un rachon
para cumpanha.
Ne l campanairo
cántan las nuobe,
na nuite lharga...
Branca la nuite,
çerumbático l die.
Nun sei se bos cante ou pinte,
se bos scriba ou beile.
A branco i cinza...

quinta-feira, 8 de dezembro de 2016

Pingas





Sgúbian-se pingas  de l rogaço
quando te penso.
Seran lhágrimas
que se scalabaçórun an caídas repentinas,
ou seran pingas de chúbia,
ou seran pérolas d´ourbalho?

Descanso ende las penas,
las manos cansadas,
 grietas que hán-de amerosar,
coscurones de bidas  a zlir,
tiempo d´ourgéncias a passar.

Yá l outonho se stá a scapar…
I you que fujo de eimbierno cumo diabo de la cruç!
Yá las fronças s´ampéçan a drobar,
yá las ganas se debélgan,
 yá l querer a las bezes s´angaramona,
yá las fuorças maréian a barimbar…

Sigura ls minutos a las golfiadas que dan l tempeiro!
Prende las horas para que la jeira te rinda!
Apeia ls dies para que l´ampreitada seia lharga
anque la soldada nun te seia paga!

Sgúbian-se pingas de l rogaço
 quando te penso.
Acubro semientes,
 sprança de muolo

bencida que seia l´ambernada…

sexta-feira, 18 de novembro de 2016

Un poema feito an farrapos






Yá l Outonho bai alto, las carbalheiras amarelhadas i a la nuite l Siete Streilho a parecer mais loinge por tan temprano l die s´ir. Ando a quedar ancarambinada mesmo antes de ls pingones se colgáren de las nuites, antes mesmo de l aire de la Senábria me chegar a las bentriscas de la cortina.

Chubi al cabeço, adonde las bistas que se sténden son meneio de saia de ruoda de carro, al beilar de la moça, mais parecendo berbonta a arrebentar primaberas. 
Santei-me na piedra, mirei al redor, resfolguei palabras que madrugada fuora mos nacien na punta de ls dedos, ne l fondo de ls bersos, na magie de ls nadas que mos fazien rir. Santei-me i frimei ls pies na tierra burmeilha a cheirar a mofo, a quedar sbranquenhada a las pormanhanas, a quedar cansada a las tardes de  spera, un eimbierno a amedruncá-le la sprança, ls pies cansados, las piernas fries, l temielho mortiço, l´oulor perdido, la soudade a doler, l trampo a tremer, la nubre a medrar, l cielo a anobelhar.


Rien-se tanto ls bersos antes de l poema se fazer an farrapos!

Nien la jaqueta quedou anteira: am pormeiro, las mangas.  Çcusido l forro, fúrun perdendo registença. Zlírun-se. Abríran buracos que nien trasgas. Apuis las frentes dórun de si, las cuostas sfilarpadas, de tan sfilarpadas, deixórun las sartas salir. La camisa fui perdendo botones , l aire antraba, l recio gelaba.


Sigura cun fuorça! Deixa al menos que nun se te báian la camisa de drento i las ciroulas!

Porra! Porque habie de l poema quedar an farrapos, se ls bersos mos fazien dar tanto la risa cun la risa que las sues palabras dában!? Cascaradas nacien, madrugada fuora, na punta de ls bersos.


Sigura bien frime! Sigura ls miotes!

Chubi al cabeço, santei-me na piedra, mirei al redor a saber de la urze, de l temielho, de l poema…

quinta-feira, 27 de outubro de 2016

Cuntigo digo-me you mesma!




Quando me digo cuntigo,
ye cumo nadar nas augas lhimpas dun ribeiro,
 mexer las piernas sien alboroto
 para que las augas nun s´antrúbien,
l cantar de ls paixaricos nun se atelundre,
las xardas béngan a cascalhar a las mies manos,
me fágan cuçquinhas
i tu lhéngua mie,
cun palabras me béngas a atamar la risa.

Deitada  nesse ribeiro, subre l cielo,
beio l cielo rial porriba,
azul anfenito cun castielhos brancos
adonde bou screbindo
cun tinta azul que del sorbo.
 Assi me quedo.
Palabra atrás de palabra
que tu me bás ditando,
ourquestra afinada de letras,
sensible  sonido,
acumparada  antoaçon,
musica de palabras que me arrólhan,
me fázen beilar por drento.

Ua nubre yá stá chena.
Passo par´outra.
Ua partitura acabada.
Bira-se outra fuolha.
Mais un biolino a fazer que chora,  
reissenhor na punta dun galho de salgueiro
mais sonidos, mais palabras,
mais cantares d´outros paixaricos,
l´auga a correr,
l sangre a calcer,
las palabras a nacer.
Mais xardas a spreitar l miu cuorpo znudo,
you screbindo l cielo, deitada subre l cielo,
ribeiro d´augas cristalina de palabras,
cuntigo.

Un airico sacude las nubres,
las palabras bénen bolando an correlina,
fázen cachoneira al chegar,
ajéitan-se,
tóman l sou lhugar,
arríman-se an scaleiras,
sbarrúlhan-se,
tórnan-se a ajeitar,
uas bezes son de seda,
outras bezes cantarie  
i tierra an carambina.

Cuntigo  digo-me

 you mesma!

domingo, 9 de outubro de 2016

Poesie




Poesie ye fuorça
 que mos sal de las antranhas
cumo se fusse an pariçon
 i l nuosso bientre mar brabo
 an rebentaçon.
Poesie ye coraçon spartiçado,
ye alma ferida,
ye zancanto
traiçon.

Poesie ye amerosura,
 nobielho de seda,
 manelo de amisade,
 filo trocido an denidade:
 nun se parte nien çfila,
 nun se rinde nien se anuola,
 panho tecido que mima,
eiternidade.

Poesie ye amor,
ye paixon que splude i fire,
ye risa, ye pranto
milagre de la natureza
nua flor que stá a abrir.
Poesie somos nós todos
quando spargimos bundade.
Poesie habie de ser l mundo
se nun le dolisse tanto…


sexta-feira, 7 de outubro de 2016

Outubre cun gusto a Agosto






Quando te miro  Outonho
An Outubre dourado
Nisquiera se me lhembra
Que stá l Berano acabado.
Bén-me l cheiro a marmelos
Sorbo l doce de l mosto
Yá se passou Setembre
Mas sabes-me a Agosto.

Mas quando por ti entro
I beio ne l termo
Las fuolhas burmeilhas
Adreitos al chano
Siguro la lhuç
Por frinchas de soudade
Que me ben de l Berano.

I se me pongo a tembrar
Feturando l Eimbierno
Agarro-me a Outubre
Pensando an Nobembre
Aparo las fuolhas an mandil abierto
I fago un nial de las mais queloridas
De las mais dóndias i mais çtemidas
Para que nun me déixen gelar.

terça-feira, 6 de setembro de 2016

La serenidade de tierra aricada

Tiempos houbo que nada bie de tanto bibir a fugir. Fui esse fugir que talbeç me tenga cargado l cuorpo de maleitas, la piel de aricadelas, ls oubidos de cera, la alma de cotras secas i piteiras.

Quedou-me esta manha de querer andar depriessa, que nun ye agora mais que manha, puis que ls carcanhales nun ándan a la miesma mecha que la cabeça i até mesmo la cabeça a las bezes yá le diç, tente nun caias, porque se te drobas, carcanhal de mil demonhos, las sartas puoden-se zanfilar
i apuis ye l cabo de ls trabalhos.

Apuis apanhei este modo de mirar pa las cousas i sorber ls sonidos que de todos ls sítios me chégan. Quien habie de dezir que cun aquel fugir apressiado dun bibir an correlinas de carros, habie de deitar ls sentidos neste xaragon dóndio de sonidos de la nuite, nuite de silêncios, adonde ls grilhos, l moucho, ls chocalhos i l berrar de ls cordeiricos a saber de la teta, las mais cun las tetas cun apuiadura, muortas por que le tíren aquel anchaço, l perro a amedruncar las raposas, chégan para anchir este termo, ourquesta sien mestre?!

Apanhei esta manha de scuitar la manhana, de seguir ls quelores cun que l cielo se bai pintando apuis que l´ourora sperta i l sol sfrega ls uolhos inda drumenhuco. 
Ls paixaros sbolacéian nas árboles, uns mais atrebidos abáixan a la tierra a ber se hai nabina que inda nun stéia nacida i dan cabo de las nabiças spaixaracadas a pedir ua auguita.

Inda mal spertei de la borracheira de ls sonidos de la nuite, yá la manhana me persenteia cun outros sentires. Depriessa l rei de la lhuç me acubrirá toda, me secará inda mais la tierra aricada, me cegará ls uolhos, me secará la boca, me anubrará l sentido. Será outro die calente i bien caliente…

Outra nuite i outra ourora hán-de chegar para me arrolháren an sous braços…

Arquivo do blogue