Moçambique

Moçambique
Parque da Gorongosa

Douro

Douro
An cama de mofo

terça-feira, 28 de julho de 2009

Amigo, agarra ls tous suonhos!

Que faziste de l tous suonhos,
amigo?

Zeiludido, cansado,
antregueste-te a la mala suorte,
dobrado,
speras la muorte
que sintes cumo bida,
pula bida que nun sintes.

Lhebanta-te amigo!
Mira la lhuna!
Por bezes tan anubrada
tan triste i sombrie,
torna renobada,
chena de lhuç
i de alegrie

Ben amigo!
Faç de l miu ombro
l tou porto siguro,
faç de l miu coraçon
la tue áncora,
de la mie calor
la tue manta,
antrega-me an palabras,
l tou delor.

Abre las jinelas de la tue alma,
retira todos ls cadenados
mesmo aqueilhes mais cerrados,
faç de ti ua puorta abierta
por adonde t'antre lhuç
i l sol te caleça.


Amigo,
Agarra ls tous suonhos!



segunda-feira, 27 de julho de 2009

Un prato para todos

Garfos de fierro puostos de pies stribados al prato redondo, ua mesa pequeinha puosta l pie de l lhume, la garrafa de bino por adonde bebie, quien bebie bino, la fogaça i la faca de l pan, uma malga para cada un adonde se quemie l caldo. Era assí que ls quemeres eran serbidos i la mesa era puosta.
Pouca lhouça suja, lhabada na caldeira de ls cochinos para adubar un pouco l´auga… Como poderien aqueilhas mulhieres sujar lhouça como agora sujamos, se eilhas tenien tanta canseira a trabalhar pul termo cun l tiu i inda trabalhar an casa i cuidar de ls garotos, sien teneren máquinas de lhabar?
Se acauso las patatas tenien tora, la cozenheira quando ponie l quemer no prato debidie las toras por el todo, porque era regra de buona eiducaçón naide ir a spetar l garfo sien que fusse de l sou lhado. A las bezes las patatas eran guisadas cun pimientos que eran tamien spargidos no prato. Sabien mui bien assí las patatas, mais do que saben agora cun chicha.
Tengo esse prato redondo, de lhouça, cun uas floricas azules na Speciosa, guardado cun grande estima. Stá todo amarelhico de l fumo i de las lhabaiges.
Tengo que l colgar na parede.
Para mi ten mais balor do que se fusse de porcelana fina. Há-de tener tantos ou mais anhos do que tengo you, esse prato fondo todo stalhadico de la fábrica de Massarelos. Fui l prato que siempre bi na mesa até que se ancomeçou a poner un prato para cada pessona.

domingo, 26 de julho de 2009

Siempre ninos

Serán siempre ls nuossos ninos, filhos de las nuossas delores, duonhos de las nuossas alegries.
Será siempre un de ls mius ninos, l más nuobo i que fizo hoije a las dieç i meia de la manhana, trinta i dous anhos.
Quando l beio yá cun pelo branco ye que me dou de cuonta que yá nun ye l miu nino mais nubico, tan traquinas!
Quando l beio acabado de lhargar l cumputador cun que trabalha to l die, alhá para Lisboua i beio que ben cansado, ye que dou de cuonta que yá nun ye l nino que nunca se cansaba i que zde bien pequerrico staba firme i spierto até desoras.
El yá nun ye nino; le miu filho mais bielho que fai trinta i quatro an Dezembro, tampouco; mas anque you l tenga dado lhiberdade mui cedo, eilhes para mi i julgo que ye cun to las mais, serán siempre ls ninos.
Que fagas muitos, Rui!


La niebe cisqueira






Lembra-se-me cumo fura onte i nunca an dies de mie bida, anquanto tenga ls miolhos scorreitos se se me há-de çquecir…
Asseranemos na nuossa cozina cun amigos antre eilhes tiu Poulino, un home que you gustaba muito de oubir, las sues cuontas, las sues lhonas. Ua porrada d´anhos mais tarde tamien ls mius filhos adorában las sues cuontas subre las bibenças i zgrácias que passou na pormeira guerra mundial adónde cumbatiu, na França. Las manos yá tremien mas l sentido staba fresco até que se murriu i yá era bien bielho.
Nunca salie tarde de l serano. Era un home tan correto i tan certico nas sues decisónes que quando chegaban las dieç de la nuite, lhebantaba-se i dezie: Yá me bou, que pássemos bien la nuite! I iba-se…
Ne ls seranos an que staba tiu Poulino na nuossa casa i que eran la maiorie deilhes, mie bó tenie que oufrecer la torrada i l´augardiente cedo, porque senó, tiu Poulino iba-se sien la buer. Era cunhado de miu bó i lhigába-los ua grande amisade. Miu bó quedou sien mai mui nuobico i fui la armana, ti Marie da Glória, sue mulhier, que tamien eilha se murriu nuoba por causa de la bronquite, que l´ourientou na bida, yá eilha era casada.
Naqueilha nuite quando tiu Poulino botou l nariç fuora de casa i nun starie muito mais friu que drentro, nun fura l lhume, diç: “ah rapazicos, bamos a tener cisqueira esta nuite”. I fui-se cumo se fusse l´aire que habie de trazer la cisqueira, arresolbido
!


La cisqueira bieno!... Ai se bieno, muita i mui frie!
Senti-la you a la purmanhanica quando spertei, mui, mui cedo, cun un peso fuora de quemun an riba la cama. La pormeira cousa que fiç sien me dar de cuonta de l que serie, fui meter l nariç mais de l que el yá staba, para debaixo de las mantas, mas apuis mirei i bi la colcha berde de lhana, toda branca.

Ui, tenemos niebe na cama, boziei you!...

You drumie cun mie mai nun quartico ne l sobrado de la casica houmilde. L quartico adónde mie mai, miu tiu i you demos l pormeiro bózio, adonde nacimos.

La casa nun tenie forro stribado al telhado. Podien-se ber, la lhuna i las streilhas puls buraquitos, esses buraquitos por adonde antrou la niebe ampuxada por ua airaçada, la niebe cisqueira.
Que habiemos nós de fazer!!!???
L que tenie que ser feito, ora cierto! Sacudir la colcha na baranda, abrir un grande guarda chuba i poné-lo an riba i quedar mais un cacho na cama que l die inda nun se staba a assumar.
Tornemos a drumir cun la niebe aqueilha.


Lindo, dixe you a la purmanhana, quando sali de l quarto de buraquitos que dá para uas scaleiras de piedra!...

Fui la nebada que más cangoixa dou que alguien tubisse lembrança. A la pormanhana hoube muita gente que solo saliu de casa porque ls bezinos l tirórun la niebe que staba stribada a la puorta. Nos sítios abrigadosos i nas ourietas tenie trés metros.
Souturdie, nós ls garotos abrimos al lhado de la scuola, un buraco na niebe i assí corriemos por baixo i po riba, nos jogos de l recreio. Parecie ls buracos por adónde l camboio i ls carros passan para strabessar montes.
Durou un més. Dou an gelar i nun se derretie, percipalmente nos abessedos.


De muita cousa se me lembra de quando era nina, mas esta de drumir drento de casa cargada de niebe i cun un guarda chuba abierto!...






sábado, 25 de julho de 2009

Ua mirandesa an Stambul (Crónica publicada ne l Jornal Nordeste)





Besitei hai pouquito tiempo ua pequeinha parte de la Turquia: Stambul, ua manga de l Mar Negro i la pequeinha cidade de Izenik, arrimada al lhago cul mesmo nome.
Gusto de biajar a sentir la cidade i por esso nun me agrádan ls grupos turísticos.
Fui l que fiç an Stambul.
De mapa na mano a la busca de trasporte, de menumientos, museus, pude sentir la cidade doutra forma, l sou pobo, las quelores de las speciaries, de las fruitas nas bancas primorosamente puostas, que mais parécen paletas de pintor, de l quemido quelorida, de l bulhiço desta giente turca tan trabalhadeira, ls oulores…!
Adoro esta cidade i quedei mui surprendida cun l carátele cosmopolita que ten, i tamien por ber muito menos mulhieres a ousáren lhenço na cabeça de l que you manginaba.
Habie bisto más mulhieres de lhenço an Paris!
Sinte-se que houbo ua cierta lhibartaçon de la mulhier ne ls últimos tiempos, l que muito me alegrou.
Las mulhieres bísten-se i maquílhan-se primorosamente, mesmo aqueilhas que bísten l traije tradecional. Claro que hai barreiras que dificelmente muitas deilhas cunseguírun bencir, cun raízes culturales mui fuortes i, para alhá desso, Stambul nun representa la rialidade de l paíç nin neste domínio nin ne l eiquenómico.
Las gaibotas que se passéian puls telhados, zde l amanhecer, nun roznar custante i mos çpértan, cálhan-se cula nuite.
Tamien ls Muezzin se cálhan a la nuite, passado l redadeiro canto cumbidando ls fieles a l’ouraçon, nas muitas mesquitas de Stambul, cántico que se oubirá outra beç de madrugada i mais cinco bezes pul die.
Ye un spetáclo fantástico esse de ls cánticos de ls Muezzin, bozes harmoniosas que me dá l’ampressón de que respónden uns als outros, fielmente situados ne l Minarete de la sue Mesquita, nas muitas destas colinas dun i outro lhados de l canal de l Bósforo.

Pensaba you que se trataba dun pobo de trato grosseiro, peligroso.
Al cuntrário desso, trata-se dun pobo simpático, spitaleiro i cun l qual me senti an purfeita sigurança.
Nota-se un grande sprito de solidaridade, perdida hai tanto tiempo antre nós.
La cidade ye spantosa dun i de l’outro lhado de l canal Bósforo que la debide an dues: ua parte na Ásia, muito mais berde, i outra na Ouropa.
L canal recibe augas de l Mar Negro i de l Mar de la Mármara i ye un punto de passaige para barcos de trasporte de passageiros, de férias i para outros qu’assi acúrtian çtáncia na ida para Sul i Oucidente.
Las augas ajúntan-se nun abraço caliente i fraterno, tan caliente cumo ye l´auga qu’assistiu serena a todas las ambasones, guerras, albrotes i catástrofes a qu’esta cidade geostratégica fui sujeita al lhargo de la stória nas dibersas ceblizaçones, a la chegada de pobos doutras tierras i que resultou nesta multiculturalidade que se sinte i ye bisíble ne ls defrentes calantrizes de l pobo.
Ancóntran-se eiqui bestígios de l Persas, de ls Romanos, de l tan marcante período Bizantino cun sous fantásticos mosaicos nas muitas eigreijas i outros menumientos, nun ralas bezes cubiertos por reboco, quando ne l período Outomano las eigreijas fúrun streformadas an mesquitas; de l Genobeses, de ls Árabes spulsos de Granada i que benírun a morar pa l bairro Galata, acerca de l mercado de las quinquilharies, adonde se puode ber la mesquita por eilhes custruída i sues anterminables rues, adonde bien se sinte la perséncia de Judius, cumo era nas rues de la baixa de Lisboua; de l Griegos, de ls Arménios i la sue guapa ouribesarie, etc. etc.

Izenik ye ua pequeinha cidade cun marcas mui fondas de ls Romanos i chamaba-se Nicaia. Stá situada acerca l lhago cul mesmo nome i cun dezenas de quilómetros de lhargura.
Fui cunquistada an 1331 pul Sultan i fui la purmeira capital Outomana.
Tornou-se famosa puls sous fantásticos azuleijos i cerámica, arte ampeçada por artífeces Eiranianos. Solo deixarie de ser capital çpuis que Stambul fui cunquistada puls Outomanos an 1453 passando a ser ende la capital de l Ampério Outomano, cumo l habie sido cul nome de Bizáncio i Custantinopla, cun ls Romanos.
Recomendo esta pequeinha cidade.
La biaige fui pula sierra para sentir l termo. Muitas arbles de fruito i an special nueiras, abelhaneiras i oulibeiras, produçones fuortes de la Turquia, alguas casas antigas, metade de piedra i l’outra an tabique cumo eisisten an alguas de las nuossas regiones. A la buolta, acerca l lago, la biaige fui bien mais calma, siempre al pie de grandes oulibales, na que freijoneiros médran ambaixo las oulibeiras, regados gota a gota.
Bi nesta tierra l que nunca bi an mais lhugar nanhun: piedras sculpidas, quelunas i outros bestígios de to las épocas de la stória, an jardines adonde nun hai paredes, portones ó qualquiera outra cousa qu’ampida qu’essas relicas decóren jardines particulares que nun seia l sprito de preserbaçon i l respeito deste pobo puls bienes coletibos.
Quedei ancantada i prometi que tornarie un die para correr este paíç que ten tanto de grande, quanto ten de mágico i multicultural.

sexta-feira, 24 de julho de 2009

Zatie las palabras

Zatei las palabras
i botei-las a bolar.

Las palabras assí lhibertas
ajuntórun-se nua nubre branca,
nun poema.

Declamei-l poema cun bigor
para tu l oubires,
para fazer salir de la tue alma
ua risica
anque triste…

Mas não!
La tue alma nun oubiu l miu poema
anque fusse an gotas dua nubre…

Sboça ua risica...
Quiero ber ls tous uolhos a relhampar,
ua lhuç fraquita que seia,
cumo se fusse la lhuç dua candeia
que cun un airico lhebe
se bai apagar.

Apagou-se la lhuç...
Apagou-se l miu poema...

Percurei-lo na nuite...
mas l poema,
zeiludido,
tornou pa la nubre branca i,
cumo se fusse ua streilha cadiente,
por l faltar l tou sorriso,
…calhou-se para siempre.

terça-feira, 21 de julho de 2009

La mie rue


Na rue adonde camino, ls passos son lentos, descumpassados, trémblan ls caiatos.
Na rue adonde camino, sobran ls sintalhos adonde las andorinas pousan i cagan.
Na mie rue hai ua fuonte que cuorre andefrente, quaije an silenço, solo para eilha;
las barrilas medrórun i eilha, cun sues scaleiras de piedra áspara a que pies nun se abenturan, cuntina a cumprir sue funçón mas bai morrendo de solidon.
Na mie rue las piedras scaldan, tente nun caias, són prisones a pies.
La rue adonde you joguei al chete, a las palombas, la rue que me ampuntaba l toque de las Trindades stá marimunda, xorda de gente.
I you…
camino cun pies firmes na mie rue, acenando als sintalhos muita beç scundidos atrás la parreira de uba rei, rebelando retratos de an tiempos.
Camino, pie firme até un die an que las piedras de la rue nun me digan adonde stán i you, tente nun caia, caminarei para outra rue que nó la mie…

Arquivo do blogue