Moçambique

Moçambique
Parque da Gorongosa

Douro

Douro
An cama de mofo
Mostrar mensagens com a etiqueta La mie nineç. Mostrar todas as mensagens
Mostrar mensagens com a etiqueta La mie nineç. Mostrar todas as mensagens

terça-feira, 10 de novembro de 2009

A buoltas, a buoltas...




A buoltas, a buoltas,
sien piçca-piçca se andaba
i l tráfego nun se atalancaba.
Un talhico de trés pies al meio,

un pedragulho, un bacio;...
ui!... esse parto era custoso,...
quando la baca a seguir a un peido,
anunciaba algo mal cheiroso.


Anfingida para quei?!!
Alguas bezes inda anfingi

...anfingi...que nun bi…
nun bi la buosta a caer,
chegando-me esso a baler,
ua baliente ralhatina:
Bá a ber nina, pon-te fina,
que l grano nun se puode perder!


I na bustraca a seguir,
ponie-me de pies ne l trilho,
cun ua mano pegaba l bacio,
ponie l´ outra ne l nariç,
mas la merda era tan pesada,
l quei you habie de fazer,
l´ outra mano l tenie que poner,
para la sigurar melhor;
apuis benie-me aquel fedor…
…mas que remédio tenie,

que nun fura abantar,
para apuis la ir arramar.


I las buoltas cuntinaban,
ou por fuora ou más por drento,
habie que çfazer la palha

para de l grano l´apartar,
i siempre abantar l termento;
assí, de sol a sol you andaba,
an riba l trilho, a medrar.

I, debaixo daqueilha calor,
cun un chapelico de palha,
tenie la cabeça portegida,
mas ls braços i las piernas,
si me quedában an frida.


Apuis, al fin de la trilha,
miu abó dába-me dues crouas
i que cuntenta you quedába,
… anque fusse pouco l balor;
lhebába-las a la fiesta de l Naso
i cun eilhas mercaba,

saltaretes i un trabessador.

La morcielha

...passou-se muito tiempo sien las tornares a quemer, cuonta-me mie mai.
Nun se me lembra, inda serie bien pequerrica.
Stábamos na segada, alhá pa la Çapateira, lhougo a seguir l Naso, caras a Miranda.
A modos que you andarie atrás de la torna a çanfuniar i a çaracutiar, cunsante mie mai cuonta; mie abó, para me tirar de l pie deilhes yá farta de mi porque secálha staba meio a rezingar, diç-me: mira, bai a la cesta de l quemer i come morcielha que stá alhá drento dua merendeirica, na bolsica de panho; bá come que apuis nós tamien yá bamos.
Agarreste-te a la morcielha que nien un lhobo a ua canhona i beniste quemendo, por un suco abaixo. Quando chegueste al pie de nós yá nun trazies nada, yá solo trazies l´atadeira, sien pan i mais nada.
Apuis ancomeceste a queixar-te de la barriga cun gana de t´aguemitar. Stubiste uns anhos anfariada deilhas.
Eras lhambiçqueira por cousas doces i mira, dou no que dou.

Lembra-se-me  de mais tarde porbar la massa quando las stában a fazer a la ruoda l lhume, docica, buona!...
Tamien se me lembra de ls chabianos i dá-me buntade de, un anho destes, ls tornar a fazer. Agora lembra-se-me que si gustarei.
Naquel tiempo nun gustaba i dolie-me l´alma quando tenie que quemer l caldo de chabiano arrebantado. Mais querie quemer solo pan.


quarta-feira, 4 de novembro de 2009

La magie de ls lhugares





Dezie-me l´outurdie Balmiro Meirinhos de la Speciosa que agora bibe no Bahrain, l filho de tie Sabel Quinteira, nun e-mail, a perpósito de la mie ida a la Speciosa:
“Aposto que bos enchui ls uolhos i l coraçon por uns dies- al menos ye l que se passa comigo quando alhá bou. Nun sei se será l´aire que se respira, l que se come i l que se bebe ou se l que se bei, mas que aquilho ten algo special, ten. Algo que se cunserba inda que yá nun se ouba l chiar de ls carros cargados de manolhos ou cun un masseiron d´ubas anriba, ou cun batatas que anté se podien ber po riba de ls setos!
Porque cunserba inda, se la muita de la giente de carátre yá se fui, se ls uolmos bielhos se tengan ido, se las lhobas dals trigos na Primabera yá seia ralo béren-se!
Mas que ten la Speciosa de special?! Ye un mistério que gustaba de adebinar, cumo aquel de las rapazas sulteiras.”

De l sigundo mistério, Balmiro, nada te puodo adelantrar porque nun l sei. Cada ua saberá, ou se calha nien sabe...
Quanto l pormeiro si sei, Belmiro, se sei… i quanto mais abanço na eidade mais magie eizerce subre mi esse rinconico, que y la Speciosa i l Praino an giral. I apuis hai la çtáncia a que se bibe que tamien dá ua ajuda.

Ye sólo l sfregante de un pistanhar, l´anterbalo de dues batidas de l coraçon i las eimaiges, las nuossas de ninos, de jubentude, bénan todas a ferber a las nuossas cabeças, dua forma tan fuorte cumo l´auga a ferber a cachón andrento de l pote de fierro de três patas i al mesmo tiempo tan amerosas cumo rosas çfolhadas que l botábamos a Nuossa Senhora no “die de anceitar”, se la mimória nun me atreiçona, ne l die trinta i un de Maio.
I alhá bénan las lhembránçias an cachoneira, tan agradábles, tan puras, parecendo-mos que todo l que de mal mos acunteciu fui barrido de l cadernico de la nuossa bida, cumo se to la nuossa eisisténcia tubíra sido un cielo strelhado.
A esta ztáncia, na berdade fui un cielo, porque acumparando cun la bida que ls ninos de hoije, nós nun teniemos nada, mas éramos felizes cun pouco.
Eilhes tenen todo i quieren siempre más.
Nun tenendo nada, nós teniemos todo, porque nada mais coinciemos. Nós éramos amos de to l´ouniberso que coinciemos, i faziemos todo l que mos faltaba: las nuossas monas, ls nuossos piones, nas nuossas atiradeiras para matar páixaros…i teniemos todo, tanto para brincar cumo para quemer que nada mais percisabamos no pan que nun fússen ls dientes,...pouco mais coinciemos tampouco.

I cumo nós ambicionábamos ls recreios de la scuola, a meia manhana i apuis de almuorço: Pan quemido a priessa, almuorço l más debrebe que podiemos, caldo no caçulico stribado al lhume, tóra na mosqueira, quando la habie an riba l pan, ua mejarrada atrás de la ramalhada ou de la parede dua cortina i ála: Al chete, a las palombas, al gato i l rato, a la parida, a las corridas.
Ála outra beç pala scuola a daprender para sermos mais que fúrun nuossos pais i abós, cumo eilhes mos acunselhában.

Stou a falar disto i beio la cara de cada garoto que andubo comigo na scuola:
Las quelores rosadas apuis de ls jogos, la cara de miedo quando la porsora ls mandaba al quadro ou l percuraba la tabuada, la cara de delor de las reguadas, de ls puxónes de oureilhas, de las lambadas que anté retumbában nas paredes de la casa de tie Marie da Cruç.

I assí medremos, assí mos fazimos sien traumas , al menos pensamos que assí ye, a saber un pouco mais que nuossos abós que nun sabien ler.
L saber ye mui relatibo i nun tenerá sólo a ber cun la scuola, mas esse ye outro assunto que nun cabe eiqui agora… Hai giente que nun sabe ler i ye mui culta i hai outros cun muito anho de scuola que nada saben.
Dibagaçones mies!...
I ála,... cun las bacas a la tardechica, quando ls dies yá eran cumpridos; àla,... cun las canhonas, an beç de ir to ls dies a l scuola!...
I assí medremos, assí mos fazimos giente, i, assí recordamos...

segunda-feira, 27 de julho de 2009

Un prato para todos

Garfos de fierro puostos de pies stribados al prato redondo, ua mesa pequeinha puosta l pie de l lhume, la garrafa de bino por adonde bebie, quien bebie bino, la fogaça i la faca de l pan, uma malga para cada un adonde se quemie l caldo. Era assí que ls quemeres eran serbidos i la mesa era puosta.
Pouca lhouça suja, lhabada na caldeira de ls cochinos para adubar un pouco l´auga… Como poderien aqueilhas mulhieres sujar lhouça como agora sujamos, se eilhas tenien tanta canseira a trabalhar pul termo cun l tiu i inda trabalhar an casa i cuidar de ls garotos, sien teneren máquinas de lhabar?
Se acauso las patatas tenien tora, la cozenheira quando ponie l quemer no prato debidie las toras por el todo, porque era regra de buona eiducaçón naide ir a spetar l garfo sien que fusse de l sou lhado. A las bezes las patatas eran guisadas cun pimientos que eran tamien spargidos no prato. Sabien mui bien assí las patatas, mais do que saben agora cun chicha.
Tengo esse prato redondo, de lhouça, cun uas floricas azules na Speciosa, guardado cun grande estima. Stá todo amarelhico de l fumo i de las lhabaiges.
Tengo que l colgar na parede.
Para mi ten mais balor do que se fusse de porcelana fina. Há-de tener tantos ou mais anhos do que tengo you, esse prato fondo todo stalhadico de la fábrica de Massarelos. Fui l prato que siempre bi na mesa até que se ancomeçou a poner un prato para cada pessona.

Arquivo do blogue