Moçambique

Moçambique
Parque da Gorongosa

Douro

Douro
An cama de mofo

segunda-feira, 28 de junho de 2010

L mundo de portaladas abiertas



Nada ye cumo datrás çque que l mundo quedou de puortas abiertas, ls pobos se besitórun, se bai a Pariç, Londres ou Amestardan a passar l fin de sumana cun muitíssema mais facelidade que you iba de Lisboua a la Speciosa a passar ua sumana ne l Natal ou Páscoa. Nada ye mais cumo datrás an to las bias: modos de bida, modos de pensar, quemidos, modos de bestir, etc.
Hai un anho stábamos a passar férias an Stambul cun l rapaç mais bielho que trabalhaba alhá i que apuis se ajuntou a nós l mais nuobo para trés ou quatro dies. A Stambul para trés ou quatro dies, quien dirie hai uns anhos atrasado!
Stamos todos tamien agora, un anho apuis, eiqui ne l Algarbe, adonde tamien inda se béian, anque poucas, mulhieres todas bestidas ne la praia que nun bán a banhos de mar por bergonha de amostrar l cuorpo, al lhado de outras que solo quédan cun un triangulico que l tape las partes. Ne la Turquia aqueilhas que ousában lhenços i que assí i todo yá íban pala praia, antrában n´auga cun uns fatos cumpletos, tipo fato macaco, que l tapássen l cuorpo todo, quedando solamente la cabeça i ls pies çtapados. Yá eran corajosas essas ties, caminando pala lhibertaçon de l cuorpo daqueilhas bestimientas que nunca déixan notar las curbas femeninas.
Staba you a falar que nada ye cumo datrás i, a perpósito disso, lembra-se-me de ls deseiunos, frescos, fartos i queloridos que l´anho passado quemíemos ne l terraço a mirar pa l Bósforo. Fazímos onte un eigual caras al Ouciano, adonde nun faltou nada. Até l queiso de cabra meio fresco cun miel porriba, que a la falta de l turco comímos un, mercado ne l Mini Précio de Miranda i que ye feito pa ls lhados de Mogadouro. Abánta-se bien sien mais nada até las trés ou quatro de la tarde, passando-se apuis cun fruta i yogurtes até la cena. A mi agradan-me esses quemeres, assí cumo aqueilhas seladas que tamien tanta cousa lhieban i tan queloridas i gustosas son.
Nada disto se coincerie se l mundo nun oubira abierto las portaladas, isso i tantíssemo más.
Inda hai quien fale mal destes tiempos!
A las bezes si tenerán rezon, nien siempre l mundo stá acerca de todo mundo...


quinta-feira, 10 de junho de 2010

Deiqui de la cereijeira...

Yá quantá que nun bos benie a ber, you que era mais cierta que las batatas na tierra negra.

Acuntece a las bezes. Sabeis cumo son las cousas de la anternete i esta que nun ten filos inda falha mais.

Puis ye, andube por uas tierras an que you secrebie algo i quando era para l mandar pul mundo afuora aqueilha çanfonice iba-se a baixo. Apuis zisti i pronto.

Quando quei, birei caras arriba até que cheguei a un sítio alto i praino. Ye esse si, l que stais a pensar, l nuosso Praino. Está guapo cumo siempre mas l tiempo stá tan ancalamunhado i friu que nien parece que stamos ne l més de San Juan.

Benie you porende arriba só a pensar na yerba que mie mai me habie dito que habie para cortar na cortina. Caralcho, nien eimaginaba que fusse tanta!... Cumo benie anquemodada cun l que me speraba nien se me lhembrou que era l tiempo de ls mius antulhos, las cereijas.

Mal cheguemos zampémos-mos lhougo neilhas eiqui a la puorta de la cuzina, mesmo rentes al chano de la baranda. Grandes i burmelhicas que you sei alhá. Nun stában inda todas bien maduras i mie mai ralhaba-me, mira que te dá ua zbentria… Qual zbentria mai!... Cun las ganas que l stou bán dafeito. Na berdade alguas inda nun stában bien maduras i fui l que me baliu porque souturdie chubiu i las que yá stában, stán todicas rachadas a quedar mofosas.

Quien querga cereijas que bénga porque hai quatro ou cinco cereijeiras cargadas. Nien ls tordos abántan… Agora só ténen andado ls de la família, ls que ténen l nial ne l telhado. Ls bandos inda nun chegórun.

Pronto, yá bos dei nuobas i yá bistes que nun tube ningun péque, stou cumo siempre, que ye cumo quien diç rija que nien ua cebolha podre.

quarta-feira, 26 de maio de 2010

Cumo l tiempo




Caminas de cabeça baixa
Zatando ls nuolos dua tela
Que la bida a las bezes tece.

Para que perdes tiempo a zatar
Se mais debrebe ye cortar!?

Corta todo nun repente
Cun ua faca bien aguçada
Corta rente!
Mira que l tiempo
Nun spera
Nunca por ti, para nada.

Acende la fogueira drento
Cun uns fenicos que seia!
Corta ls miedos
Deixa que l biento
Te atice la tue fogueira.

Solta l bózio
Que tenes ancarcerado
Solta la riata de l cabalho
Solta l pelo para ir bolando
E por esses montes afuora
Scatrapulha
Mas siempre saboriando...

Scatrapulha...
Cumo l tiempo!


sexta-feira, 21 de maio de 2010

Ls mius bezinos

Nien nunca me habie dado de cuonta que habie ranucalhos i grilhos eiqui acerca dadonde moro.
Apuis que ciei fui cun l miu tiu e la mie Jomba a caminar até la staçon de ls camboios, para eilha correr atrás de la bola. Parece quaije mintira mas inda hai termo porqui!

L lhugar adonde fazírun la staçon habie hourtas i, de l lhado de riba inda hai alguas, assi duns reformados cumo you que ténen que se ambaír cun algo ou anton porque ténen l gusto de ber medrar las cousas cumo a mi me acuntece.
Passa muito carro, uns caras a casa, outros tamien será, a sou çtino, a apanhar la outostrada lhougo arriba de la staçon.
Habie tamien un ribeirico que agora ancanalórun i alhá cuntina a correr cuntento, seguindo sou çtino até acerca de Oueiras que ye adonde entra todo campante ne l mar i nien por isso l fai mui bien porque el, l pobre, stá poluído.
Seia cumo fur, l miu tiu i you, quando nun passában carros, frimémos l´oubido i, qual nun fui l nuosso spanto que oubimos ls ranucalhos. Mais atentos inda, acabémos por oubir tamien uns grilhicos alhá ne meio de la yerba.

Quando deixaren de se oubir altemóbles hei-de-me poner a la scuita para ber se ls oubo deiqui de l miu huorto.
Tenie que screbir isto. Quedei cuntenta porque assi parece que tengo la Speciosa mais acerquita. Ye un sonido bien defrente, mas bá, ye melhor que nada...


quarta-feira, 12 de maio de 2010

... se bai soltando


Alegres
son las manhanas
piel d´outonho
ourbalhado
sol que beisa
na ternura de l tiempo
de colher fruitos
de lhimpar eiras...
Singelas
son las tardes
de oulores
toalha de lhino
lhuç a tembrar
termo a forrar l resfolgo
ambuolto an aranheiras.
Doces
son las nuites
cun sue folhaige
a ir-se soltando...

domingo, 9 de maio de 2010

Calhou, ou talbeç nó...



A las bezes quéda-se un triste por tanta cousa amuntonada que quando la giente quier saber l que ye, nun ye capaç de zlindar la berdadeira rezon daquel nuolo que se formou ne l peito i que nun se ye capaç de botar fuora. Quier-se resfolgar i l aire nun entra, quier-se la giente rir mas ls uolhos stan tristes i ls lábios quédan tan muortos que querendo-se abrir para l sunriso más nun fázen que amentar l stado de l´ alma naquel nubrineiro.
A bien dezir la maiorie de las bezes las rezones nun pássan de quemenéncias a que ye perciso un amponé-se.
Apuis, ancomeça-se a pensar naquilho que bai pul mundo, l que se passa acerca, pessonas cun filhos i sien tener que l déian de quemer ou eiducaçon que l garanta l feturo, zgrácias atrás de zgrácias i chega-se a la concluson que nun passamos duns eigoistas xordos i ciegos.
Mas que quererás tu, angaço de merda!? Percisas de anquemodar ls outros solo porque tenes delores ne ls uossos?
Tenes delores? Toma uas pírulas que las tenes ende! Se nun ls tenes bai al doutor que te ls receite que tenes denheiro cun que l pagues.
Cuntinas assi i todo cun delores?
A las bezes ls delores tamien stan na miolheira… Bai a fazer algo que gustes muito, ambai-te que ls delores quédan-te lhougo mais pequeinhos. Ou será que nun sabes nien quieres fazer nada de criatibo i atressantes i prefires anzonar i chamar l´ atençon para te armares an bítema!?
You tengo algun fastiu de giente que se arma an bítema para ancobrir sues repunsablidades por sues bidicas uocas. Nun ye pena, d´alrobés, un cierto fastiu.
Apuis, cun sues bidicas fálan mal de quien lhuita por fazer de sue bidica ua bida cun sentido...
Porque me lhembrei you disto i de la giente que bibe an funçon de quien ten al lhado, cumo se fura ua hiera a ancarrapitar nua árbole, sien oujetibos sous, siempre a sentí-se bítema quando ls outros nun l oufrécen alguns de ls sous oujetibos!?
Ah, buona sárnia!...
Lhembrei-me...

Calhou... Ou talbeç nó...

quarta-feira, 5 de maio de 2010

Por mi arriba me chube…

La bida chube por mi arriba
quando camino subre la tierra caliente,
auga que cai ne l més d´Agosto,
tiempo de securas,
huortas a berdegar,
son ouáses ne l zerto.
Ye tiempo de fuontes secas,
de sedes, de cuorpos cansados,
calor que fai anchar las panturrielhas,
ampotécie de buis de cobriçon.
L´auga cai i molha-me l pelo,
la tierra molhada trai-me un oulor
que me lhieba loinge,
l bapor fai-me la piel dóndia de seda i,
la calor que me ben por antre ls dedos
piernas arriba, fai-me ganhar folgo.
Camino a percurar nien you sei l quei,
debaixo daqueilha auga fresca,
debagar, passos arrastrados
adreitos a la bida que sinto a medrar
a brincos, cumo ls sapicos
que cun eilha sálen daqueilha secura.

Arquivo do blogue