... tu si habies de ser un pouco mais prouista!...
Cumo, mãe?
Habies de andar mais bien bestida! Andas que pareces un benairo...
Inda onte cun aqueilha saia branca, grande, nun quedabas nada eirosa! Cun estes calçonicos i uas calcicas negras que tenes, quedas muito mais duneirosa, mas tu andas siempre cumo quiera!
Mas la gente ten que andar bestida d´acordo cun la sue personalidade, digo-l you.
Deixá-lo; habies de demudar.
A mi dá-me la risa! Un benairo..., prouista... duneirosa!...
Gustan-me ls nomes! Tenen musicalidade i poesie!...
Cousas de mãe!...
Especiosa ye ua aldé de l cunceilho de Mirando de l Douro, çtrito de Bergáncia. La lhéngua falada ye l mirandés mas poucos la sáben screbir por haber sido ua lhéngua oural. Agora sendo oufecial yá puode ser screbida cun regras. Ye an mirandés que scribo eiqui nesta jinela birada pal mundo. BIEN BENIDOS EIQUI i an, http://www.adelaide-monteiro.blogspot.com
Moçambique
Parque da Gorongosa
Douro
An cama de mofo
sábado, 9 de maio de 2009
Las folhaiges

....ls mesmos sonidos de la paixaros, l airico mais fresco cumo que adebinar que eirá a chober; bien falta fai, dízen; todo a correr debagarico nun se baia cun la rapideç de las eiraçadas de la bida, stragar toda la belheza que porqui mana; hai gente a caminar porende a zangaramonar las piernas; falas beixicas de Marie Eimília que ye ua tie mui sarena; al pie deilha até Naír está a falar mais baixo; l barulho dun trator interrompe la serenidade deste aire perfumado de oulores i sonidos i por sfregantes las boçes nun se ouben.
L mesmo soufá, la mesma jinela, las mesmas sinfonies de cada beç mais paixaros. Sólo ls dedos que fázen fiestas ne las teclas són outros ou assi aspareçan: mais stonhados de l sol, angaramonados de las guinchas, unhas negras a amantar falta de lubas, mais sabichones de saberes a tierra...
Todo anda tan debagar que mos parece que podemos salir de la bida i apanhá-la más adelantre nua curba, cumo se podie fazer ne la altemotora Pocinho/Dues Eigreijas dantiempos. Salimos de ls nuossos pensamentos i agarramos-mos a eilhes a seguir; nun houbo nada nien naide que mos fazisse çquecer adonde habiemos quedado!...
Abrimos las jinelas de ls pulmónes bien abiertas i nun hai raça de fumo que entre por eilhes adrento; rien-se-mos ls oulhos, a cada beç que resfolgamos...
Assí i todo, la gente, ou melhor, nós, çperdiçamos esta harmonie i este frescor que las folhaiges de ls freixos i uolmos mos dán, cun einutelidades que de tan einutels, nun debien de tener çpácio antre las folhaiges de la bida.
Porquei einutelizamos tanta folhaige?
Porquei...
sexta-feira, 8 de maio de 2009
La lhuna mete-se an todo
Antón que andais a arranjar, percurou Antónho Bitorino al modo que spreitaba po riba la parede de la cortina. Se cálha nada diç mie mãe, eiqui a anredar i a sembrar uns freijonicos.
Antón nun sperais la lhuna buona?! Diç que si fai defrença, mas bá yá houbo quien tenga feito la semanteira an lhuna chena i todo cuorriu bien; mas eilha si se mete an todo...
Mete, mete, pansei you para mi; ye bien que se baia metendo cun ls poetas i to ls que cumo you són uns anredosos i einutels que passan la bida a anredar... mas que serie de nós sien poesie...
Fui assi la nuossa manhana; mie mãe l capataç i you l oubreira.
Cun la mangueira de l furo reguei un cachico ls sucos que nun ten chobido, semiemos i apuis cun uas guinchas, acobri-ls.
Agora a fin de tarde bamos a poner tomatos, espinafres i meia dúzia de rabas pal caldo. Mie mãe bai-me a ralhar, nun gosta de rabas.You nun ye dezir que guste muito porque ye mui amerosaca, mas gosto de tener de todo i zde que seia berdura, passa todo l streito.
Antón nun sperais la lhuna buona?! Diç que si fai defrença, mas bá yá houbo quien tenga feito la semanteira an lhuna chena i todo cuorriu bien; mas eilha si se mete an todo...
Mete, mete, pansei you para mi; ye bien que se baia metendo cun ls poetas i to ls que cumo you són uns anredosos i einutels que passan la bida a anredar... mas que serie de nós sien poesie...
Fui assi la nuossa manhana; mie mãe l capataç i you l oubreira.
Cun la mangueira de l furo reguei un cachico ls sucos que nun ten chobido, semiemos i apuis cun uas guinchas, acobri-ls.
Agora a fin de tarde bamos a poner tomatos, espinafres i meia dúzia de rabas pal caldo. Mie mãe bai-me a ralhar, nun gosta de rabas.You nun ye dezir que guste muito porque ye mui amerosaca, mas gosto de tener de todo i zde que seia berdura, passa todo l streito.
Etiquetas:
bibéncies de ua porsora reformada/lhabradora
Són l diabo!
Són l diabo, diç mie mãe!
Tenes que ir a sulfatar las cereijeiras que stán cargadas de brugos que las pápan todas.
Mas dantes que nun habie nada disto! Agora sólo hai merdas que dán cabo de todo. You ya l cortei uns galhicos a la de la puorta de la cuzina i ls matei a sgodar no chano, mas tenes que l botar remédio.
Eiqui, mie mãe ye l capataç i you l oubreira! I stá bien, eilha ye que sabe...
Tenes que ir a sulfatar las cereijeiras que stán cargadas de brugos que las pápan todas.
Mas dantes que nun habie nada disto! Agora sólo hai merdas que dán cabo de todo. You ya l cortei uns galhicos a la de la puorta de la cuzina i ls matei a sgodar no chano, mas tenes que l botar remédio.
Eiqui, mie mãe ye l capataç i you l oubreira! I stá bien, eilha ye que sabe...
quinta-feira, 7 de maio de 2009
fázen-me falta
...fázen-me falta ls copos sujos de gin an riba de l puial;
fázen-me falta las tues lhonas para me rir;
fai-me falta la tue risa alegre que até cun eilha me beisabas;
fai-me falta l tou oulhar doce que me tiraba
retratos mais perfeitos que la rialidade,
quando me gabábas todo l que fazie;
fai me falta l puial cheno, quando sperabas l café;
sobrórun-me afetos;
sobrórun-me beisos;
sobrórun-me las scorralhas de la garrafa de gin
que nunca mais buí.
fázen-me falta las tues lhonas para me rir;
fai-me falta la tue risa alegre que até cun eilha me beisabas;
fai-me falta l tou oulhar doce que me tiraba
retratos mais perfeitos que la rialidade,
quando me gabábas todo l que fazie;
fai me falta l puial cheno, quando sperabas l café;
sobrórun-me afetos;
sobrórun-me beisos;
sobrórun-me las scorralhas de la garrafa de gin
que nunca mais buí.
eiraçadica de las lhembranças
...bonda ua eiraçadica cumo que a abanar l miu pelo, las lhembranças bénan. Tocan-me na piel, agarran-me ne l braço i bótan-se a passear cumigo por esses caminos, esses rieiros, arboles adonde me ancabriolei; miro i torno a mirar ls retratos que tengo grabados na alma, biro-ls d´alrobés, tórno-ls a birar d´adreitas i de drento de mi sal-me ua risica serena chena de felcidade. Retratos que quedórun guardados an sítio húmido i assi i todo, nun quedórun mufosos.
A las beçes ye preciso caminarmos sólos para achar l nuosso mundo crabado an cada cachico de l nuosso cuorpo i de la nuossa alma, sien bruidos de outra boç. Chega la nuossa boç muda, ancolhida na gorja para naide la scuitar, yá que aqueilha boç sólo a nós pertence. Ye un ancontro feliç cun l passado que quedou marcado por zancontros mas que maiores que esses, fúrun ls ancontros, tardiegos mas que de tan doces, se achan tempranos.
Las feridas de la alma cada un sabe de las sues i muita beç nun són las que debrebe ls outros l pareçan que seian.
Seian quals fúren hai que las ir lhabando para que nun amalinan, para que l´auga de la alma nun se antrúbie; ye perciso que la alma inda que beia ls relhistros i ouba ls trunos, nun se deixe apanhar pulas chiçpas que todo fulminan...
A las beçes ye preciso caminarmos sólos para achar l nuosso mundo crabado an cada cachico de l nuosso cuorpo i de la nuossa alma, sien bruidos de outra boç. Chega la nuossa boç muda, ancolhida na gorja para naide la scuitar, yá que aqueilha boç sólo a nós pertence. Ye un ancontro feliç cun l passado que quedou marcado por zancontros mas que maiores que esses, fúrun ls ancontros, tardiegos mas que de tan doces, se achan tempranos.
Las feridas de la alma cada un sabe de las sues i muita beç nun són las que debrebe ls outros l pareçan que seian.
Seian quals fúren hai que las ir lhabando para que nun amalinan, para que l´auga de la alma nun se antrúbie; ye perciso que la alma inda que beia ls relhistros i ouba ls trunos, nun se deixe apanhar pulas chiçpas que todo fulminan...
quarta-feira, 6 de maio de 2009
a la pormanhana
...siempre gustei de lhuç ne l quarto para spertar mais feliç. L miu tiu, não!... Cousas de dous, bá, todo mundo sabe.
Desta beç drumo cun las portadas de la jinela abiertas. La cabeceira de la mie cama stá ancostada a la jinela. Fui znhada assi para que mal se entra ne l quarto, tener bistas pa la aldé, la Moura, la Malhada i l hourizonte guapíssemo nel çponer de l sol.
La lhuç de la manhana batiu-me lhougo ne ls uolhos i botou-me para fuora. Eiqui, l tiempo a mais na cama, acho que ye çperdiçado!...
Abri ua jinela de la sala eiqui mesmo a l miu lhado i cun eilha abrirun-se-me todas las jinelas de l alma. Entra-me este eirico fresco de la manhana anrebulhado cun las cantigas de ls paixaricos i parece-me que stou no cielo!...
L termo berdega, l perro de l Naso lhadra, un bando de palombas de Raúl passou eiqui a besitar sue prima, un pardalico pousou-me eiqui ne l puial de la jinela i quedou a oulhar para drento, bira la cabecica de un lhado pal outro cumo se stubisse admirado cun l que stá a ber. Scarba ua pata cun l bico, oulha outra beç, bóla para an riba de la cereijeira i queda ne l galhico mais alto que bambuleia. Oulha para mi i debe pansar que raio de paixarona sou you!...
Un tordo deiqui de la família de las mies cereijeiras, faltando-l inda las cereijas, fui-se a scarbar pa la tierra a ber se ancontra ua lhumbriç...
You tamien me bou a scarbar un cafezico, són agora siete horas i quarenta i cinco minutos, eiqui ne la Speciosa. Stá na hora de acabar de spertar.
Un reissenhor stá eiqui al lhado n´ua maçaneira i nun me deixa scapar...l´outro arresponde-l mais adelantre, grilhos a la mistura, chíncharas ne l cerrado,... outra cantiga que nun conheço l cantor...
Custa-me a scapar!...
Abro mais jinelas i bou-me al miu cafezico..
Desta beç drumo cun las portadas de la jinela abiertas. La cabeceira de la mie cama stá ancostada a la jinela. Fui znhada assi para que mal se entra ne l quarto, tener bistas pa la aldé, la Moura, la Malhada i l hourizonte guapíssemo nel çponer de l sol.
La lhuç de la manhana batiu-me lhougo ne ls uolhos i botou-me para fuora. Eiqui, l tiempo a mais na cama, acho que ye çperdiçado!...
Abri ua jinela de la sala eiqui mesmo a l miu lhado i cun eilha abrirun-se-me todas las jinelas de l alma. Entra-me este eirico fresco de la manhana anrebulhado cun las cantigas de ls paixaricos i parece-me que stou no cielo!...
L termo berdega, l perro de l Naso lhadra, un bando de palombas de Raúl passou eiqui a besitar sue prima, un pardalico pousou-me eiqui ne l puial de la jinela i quedou a oulhar para drento, bira la cabecica de un lhado pal outro cumo se stubisse admirado cun l que stá a ber. Scarba ua pata cun l bico, oulha outra beç, bóla para an riba de la cereijeira i queda ne l galhico mais alto que bambuleia. Oulha para mi i debe pansar que raio de paixarona sou you!...
Un tordo deiqui de la família de las mies cereijeiras, faltando-l inda las cereijas, fui-se a scarbar pa la tierra a ber se ancontra ua lhumbriç...
You tamien me bou a scarbar un cafezico, són agora siete horas i quarenta i cinco minutos, eiqui ne la Speciosa. Stá na hora de acabar de spertar.
Un reissenhor stá eiqui al lhado n´ua maçaneira i nun me deixa scapar...l´outro arresponde-l mais adelantre, grilhos a la mistura, chíncharas ne l cerrado,... outra cantiga que nun conheço l cantor...
Custa-me a scapar!...
Abro mais jinelas i bou-me al miu cafezico..
Etiquetas:
Bibénças de un ancomeço de reforma...